از همان کودکی در آغوش چهره‌های ملکوتیِ خوانسار بالیده است؛ از مرحوم آیت‌الله غضنفری تا آیت‌الله علوی خوانساری و آیت‌الله ابن‌الرضا. این همراهی، نهالی شد که ریشه در خاک اصیل فقاهت و عرفان دواند و امروز، شکوفه‌اش درختی تناور از معرفت است.

بیش از چهار دهه است که تهران، میعادگاه خدمت اوست. در این سال‌ها، حسینیه همدانی‌ها شده است محراب بی‌بدیلِ بیانش؛ جایی که با بیانی شیرین و آرامش‌بخش، نزدیک به سی هزار ساعت سخنرانی بی‌تکرار را به جان تشنگان ریخته است. او را می‌توان پرکارترین و شاید معروف‌ترین خطیب معاصر ایران دانست؛ منبرهای شب‌های قدر و مناجات‌های او، بخشی از خاطره جمعی ملت است.

اما عظمت انصاریان، تنها در منبرِ پرطنینش نیست. او محققی است که اقامت اجباری در تهران را به فرصتی طلایی برای تألیف بدل کرد. مجموعه‌ای حیرت‌آور شامل ترجمه‌های ماندگار (قرآن، نهج‌البلاغه، صحیفه سجادیه، اصول کافی)، تفاسیر عالمانه (مانند تفسیر حکیم)، و ده‌ها اثر در حوزه‌های اخلاق، عرفان، عقاید و تربیت، میراث مکتوب اوست. آثارش به چندین زبان زنده دنیا نیز ترجمه شده است.

شیخ حسین انصاریان، تلفیقی نادر است: عمق پژوهش‌های حوزوی را با شیوایی بیان خطیبی و حرارت عرفان عملی درمی‌آمیزد. او معارف ژرف اسلامی را بدون تکلف، به زبان دل می‌شناساند و برای مسائل روز جامعه، پاسخی از سرچشمه‌های زلال دین می‌جوید.

سه ویژگی ممتاز:

·         حافظه و توان علمی کم‌نظیر: تسلط استثنایی بر قرآن، حدیث، تاریخ و ادبیات در کنار تألیف ده‌ها جلد کتاب.

·         بیان شیرین و جذابیت مردمی: توانایی ارتباط با عمیق‌ترین سطوح جامعه و مأنوس کردن آنان با پیچیده‌ترین مفاهیم دینی.

·         تولید محتوای بی‌وقفه: عمری وقف شده به تبلیغ، تألیف و ترجمه، خالق گنجینه‌ای بی‌همتا از نوار سخنرانی و کتاب.